“Bosun!”, zo begint Peter Greenaway’s ’Prospero’s Books’. “Bootsman!” Met dat woord roept Prospero zowel een storm als een erin gevangen schip tot leven. De verantwoordelijke voor het schip met de oubollige titel bootsman moet instaan om de passagiers en bemanning op het bouwvallige vaartuig te redden.
Maarten Wydooghe schildert de storm. In studies schilderkunst aan St.-Lucas Brussel (onder Fik van Gestel) en St.-Lucas Gent (onder Piet Moerman) groeide de fascinatie voor beweging (wat resulteerde in video-exposities in Watou en kortfilms onder de noemer Head On a Plate pictures) en de impact van storm. Het stollen van beide gegevens in tijd en materie resulteerde in een reeks grondige studies van schilderijen in olieverf (zelf bewegend en veranderend) op canvas.
Ondanks het feit dat schilderkunst al jaren als voorbijgestreefd wordt afgeschreven, hangt in galerij Hartistic, anno 2007, olieverf op doek. Een oubollige verf op een bouwvallig medium? Integendeel, zoals de term bootsman al eeuwen meegaat als functie op steeds veranderende schepen, zo gaat olie op doek al eeuwen mee in steeds veranderende tijden. De doeken die de lucht beschrijven annex beschilderen, kondigen een toekomstige wereld aan, een veranderende, organische tussenwereld die door de structuur (laag op laag op laag) een achterliggende vitaliteit bezit. Het werk werd eerder al geselecteerd voor wedstrijden (de Gaverprijs, Stimulans) en behaalde op de jongste editie van Kiezen voor Kunst West-Vlaanderen de publieksprijs.
De storm onder woorden brengen is ergens woord en beeld onrecht aandoen. Wel dit: de storm brengt zichzelf op gang, kondigt zichzelf aan en gaat waar hij zelf wil, zoals de verf op het canvas soms zelf een eigen weg zoekt. Even, op het hoogtepunt, is de storm alomtegenwoordig, hij verstilt in massa, op doek stolt hij in tijd. In de storm wentelt de wind zich, op het doek gecontroleerd door de strepen verf, of wordt de verf gecontroleerd door de beweging van de wind erbinnen? De stilte na de storm laat de toeschouwer achter met een uitgewassen leegte. Het leven hervat zich onder een grijze hemel. Wat er voordien al was doet er niet meer toe, het is zo goed als weg.
Stefaan Goethals van galerij Hartistic haalde eerder al schilderijen, ruimtelijk werk, fotografie en keramiek binnen. Van 14 januari tot 18 februari hangen er opnieuw schilderijen, de storm gevat in olie op doek, onbelemmerd door kaders. En ga dan nu kijken. Want hoe je het ook keert, het beeld heeft altijd het laatste woord.
