Untitled

"In de eenvoud herken je de meester".

Mooi is altijd een uiterste.

Kunst ontstaat daar waar uitersten elkaar raken.

Gedragen door materiële vormen die daarenboven ook mooi zijn heet het dan “beeldende kunst”.

Beeldende kunst is bij uitstek een individuele expressie en bijgevolg is de meester er herkenbaar in.

De herkenbaarheid mag evenwel niet in een kleine kring besloten blijven, maar dient uitgedragen te worden naar een breder publiek om aldus te leiden tot bekendheid. Kunstenaars zijn dat aan de maatschappij en aan de kunst zelf verplicht omdat ook kunst een spiegel en een klankbord nodig heeft. Noch holle woordenkramerij noch uiterste toegankelijkheid verheffen een creatie tot kunst. Inspanning en inzicht zijn zowel van de meester als van de waarnemer verwacht. Exposities en galerijen zijn daarom uitstekende en noodzakelijke gelegenheden om herkenbaarheid te tonen en bekendheid te verwerven.

Het werk van Veerle Decapmaker is gekenmerkt door de eenvoud en perfectie van de drager die gecreëerd werd uit klei; een van de meest elementaire materialen.

Met water, vuur en de hand van de meester werden eenvoudige en zuivere basisvormen gerealiseerd.

In de bekleding koppelt ze harmonieus de uiterste contrasten van wat met dit basismateriaal kan bereikt worden, namelijk de oorspronkelijke ruwheid en kleur van het materiaal in zijn originele staat met het gezuiverde en verfijnde materiaal dat in gebakken toestand puur glanzend wit porselein is.

Soms pepaalt het vloeibare porselein zelf zijn contouren, soms werden die vooraf bepaald en beperkt tot eenvoudige strookjes.

In het latere werk neemt het verfijnde porselein meer de bovenhand en definieert het zelfs de volledige grondvorm. In de bekleding echter blijft het contrast met het elementaire basismateriaal behouden, en daarmee ook de herkenbaarheid.

JDC