Terwijl ik luister naar de heerlijke zachte muziek van een cd die ik in Santiago de Compostella kocht , voor het "Officio del Peregrino",
probeer ik onder woorden te brengen wat het stappen van de 260km van Astorga tot Santiago, over deze Camino, deze eeuwenoude pelgrimsweg, voor mij betekende en nog betekent.
Na mijn thuiskomst, op 11 juli, kon ik alleen maar genieten van het thuis zijn, rusten en lezen, net zoals vroeger onder de vakanties. Ik verslind momenteel de boeken van Paulo Coelho, die zelf de Camino wandelde vanaf de Pyreneeën, en erin slaagt op een sublieme manier het Menselijk Zijn onder woorden te brengen.
Voor het eerst sinds lang heb ik weer een echt vakantiegevoel omdat er een diepe rust in mij gekomen is, die telkens opnieuw ontstaat wanneer ik, vaak helemaal vanzelf, terugkeer naar een stiltepunt dat ik in mezelf mocht ontdekken tijdens deze tocht. Het is een diepe immense stilte waarnaar ik blijkbaar onbewust altijd op zoek ben geweest. De leegte in mijn hoofd laat het toe dat ik ook hier tenvolle van het Nu geniet.
Dat was immers ons doel, onze manier van de weg gaan : zoveel mogelijk genieten van elk moment ! En of we dat gedaan hebben !!! Eigenlijk al vanaf onze voorbereidende wandelingen, hier in de eigen omgeving, die op 20 maart begonnen.
Ik koos de kleur groen voor deze achtergrond omdat ik jullie daarmee graag wil onderdompelen in het groen van het prachtige bergachtige Galicië waar wij als blije kinderen door mochten wandelen. We werden waarlijk vergast op een pracht van bomen, kleurige bloemen, zingende vogels en glooiende heuvels waarin de oude dorpjes terug lijken te herleven dank zij deze camino.
Vooral in Foncebadon kun je echt de nieuwe energie van heropbloei letterlijk zien en ik vond dit dat ook een heerlijke plek net zoals O 'Cebreiro waar we van een heerlijke avond mochten genieten met uitzicht om de omliggende heuvels en je er heel dicht bij de hemel voelen. Degenen die de dag na ons kwamen hebben dit prachtige panorama moeten missen omwille van de mist die er in de voormiddag hing.
Sommige stukken, vooral naar de grotere steden toe, waren soms zwaarder en saaier. We leerden in ons lichaam nog meer het verschil voelen tussen het gedragen worden door Moeder Aarde wanneer we over zandwegen of zelfs lei-stenen paden liepen en de asfaltwegen waarop onze benen plots eens zo zwaar leken.
Voor de tekst koos ik de kleur wit om jullie in contact te brengen met de Witte Wereld van stilte waarmee de Druïden destijds zeer vertrouwd waren. In de natuurlijke kathedralen van op rijen geplaatste eikenbomen, voelde ik mij versmelten met deze oude keltische tijd en werd mijn hart vervuld van een diepe sereniteit en harmonieuze verbondenheid met alles om me heen. Dit gevoel vervulde mij hoe langer hoe meer en tijdens elke adempauze en elk rustmoment werd het in mij verdiept. Dit proces gaat ook nu nog steeds verder.
Liefde en vriendschap alom tijdens deze Camino, met dames uit Zweden, Ierland, Oostenrijk, Nederland, Zuid-Afrika, NewYork enzo voorts. Want alle pelgrims die we ontmoetten, hadden immers hetzelfde doel. En ook de ogen van de dorpsbewoners, meestal oude mensjes, die waarschijnlijk al duizenden mensen deze weg zagen gaan, straalden ons toe wanneer ook zij ons een "Buen Camino" wenstten.
Het is de groet die ik nu mis als ik hier fiets of wandel : "Ola, Buen Camino". De groet die zelfs door fietsende pelgrims, al waren ze soms buiten adem van het klimmen, toch nog gezegd werd.
Het ene kleine wonder na het andere en soms ook grotere, mochten ons vertrouwen in de voorzienigheid en de goedheid van het leven versterken. Zo waren de weergoden ons bijzonder goed gezind en hadden we heel aangenaam stapweer, ' morgens wel wat fris, tegen de avond heerlijk warm.
Toen ik in 1990 met de affirmaties uit "Je kan je leven helen" van Louise Hay begon te werken, was het de volgende affirmatie die ik verkoos en die ik nog regelmatig gebruik: "Ik ben goddelijk beschermd en geleid, alles wat ik nodig heb komt naar me toe, alles wat ik dien te weten wordt me geopenbaard op het juiste goddelijke moment, in de juiste goddelijke orde."
En zo gebeurde het dat ik mijn stok kreeg omdat mijn vriendin me erop attent maaakte dat een Oostenrijkse peregrina hem de vorige dag tegen een boerderijtje had achtergelaten omdat ze hem niet langer wilde meenemen. Zo vond ik ook een goede zonnehoed en werd mijn wens om één dag zonder rugzak te kunnen stappen vervuld door een groep Ierse vrienden die hem meenamen met hun bagagevervoer.
Zomaar, zonder dat we hen dit rechtstreeds gevraagd hadden.
Waar ik me nog bewuster van geworden ben, is het belang om te weten wat echt belangrijk is op het moment en dit dan ook op de juiste manier te vragen. "Een goede en betaalbare slaapplaats "...
"Dit of nog iets veel beters manifesteert zich nu in mijn leven."
De eerste avond in Astorga ontmoetten we al vrij vlug een Spaanse jongeman met "Nederlands" op zijn t-shirt alhoewel hij deze taal helemaal niet sprak. Hij die probeerde ons in zijn beste Engels uit te leggen waar de Refugio of slaapgelegenheid voor pelgrims zich bevond. Toen hem dit niet lukte, liep hij gewoon het hele eind met ons mee ! Hij was één van de vele engelen op onze weg.
De Refugio's en Albergues waar wij sliepen, waren allemaal proper, je kon er douchen en je was doen en de matrassen waren OK. Maar we gunden ons ook reglematig een pensionneke of hotel om te genieten van een privé badkamer en meer ruimte om je rugzak in- en uit- te pakken. Ik wist niet dat je in zo'n relatief kleine rugzak zoveel kon verliezen !!! en terugvinden. Ik voelde me de eerste dagen 's morgens nogal hulpeloos omdat ik steeds de laatste klaar was. Maar alles went en ook hierin vond ik stilaan mijn draai en slaagde ik erin een zekere orde te handhaven. Mede dank zij de geruststelling van mijn medeperegrina's dat we al de tijd hadden.
Toen de dag zonder rugzak tegen het einde toch nog zwaar dreigde te worden omdat we de laatste kilometers tot Sarria langs de grote weg
moesten lopen, herinnerden we ons het kaartje met een wit pluimpje op dat enkele vriendinnen ons meegegeven hadden, voor als het eens minder gemakkelijk ging. Ik vroeg dan ook om het lichter te maken en opeens vlogen er ooievaars hoog in de lucht. Groepjes van vijf, zeven , zes... Het was zo fascinerend dat we stapten zonder de weg te voelen en zij begeleidden ons echt tot helemaal waar de stad begon.
Op momenten dat ik me echt heel erg moe voelde, ben ik mij steeds bewust geweest van de goede energie die vele lieve mensen aan het thuisfront naar ons stuurden wanneer ze in gedachten bij ons waren. Het was wonderbaarlijk hoe snel ik recupereerde. De Reiki-energie, de transformaties met de Witte Roos, de bescherming van de Gouden Zon en de Parelmoeren Energie, het leek allemaal nog sneller te werken mede dank zij de energie van de leylijnen van deze Camino die onder de Melkweg loopt en daarom ook "sterrenveld" wordt genoemd. Vanaf een bepaald moment zag ik duizenden kleine flonkertjes tussen de stenen alsof de weg letterlijk met sterren was bezaaid. Heerlijk om hierover te wandelen en dit aan mijn eigen tempo. Dit werd me nog een week voor mijn vertrek heel liefdevol maar vastberaden door een vriendin op het hart gedrukt, aan de hand van een tekst uit een boek van Paulo Coelho dat het eigen tempo volgen van wezenlijk belang is.
Zo liep ik daar dan, het ene stuk samen met anderen, het volgende weer alleen, vaak neuriënd en zingend want vele liedjes kwamen weer spontaan in mij op...!!! Ik voelde me elke dag jonger en vol leven.
Ik heb ook enorm genoten van de geluiden van het water, de kleine watervalletjes en de rivieren die we regelmatig mochten volgen of oversteken. Op een bepaald moment begon ik spontaan het liedje te zingen wat ik jaren geleden leerde van een vriendin :
"The river is growing, growing and flowing, the river is flowing back to the sea. Mother Earth is carrying me, a Child I will always be, Mother Earth is carrying me, back to the sea."
Ik was me ook vaak bewust van de hulp die ik kreeg van mijn geliefde vrienden en familie, zoals mijn vader, die aan de andere kant van de Regenboog zijn. Ik was er zeker van dat zij meegenoten van deze heerlijke ervaring. Dit werd me ook weer bevestigd toen we in Santiago de Compostella aankwamen, een halve dag eerder dan voorzien. Ik heb deze oude Universiteitsstad en Galicië voorgoed in mijn hart gesloten.
Mijn uiteindelijke beweegreden om de camino te lopen was : "Dankbaarheid omdat ik ondanks veel verdriet, ziekte en pijn uiteindelijk van een heel mooi leven mag genieten samen met mijn man."
Dankbaarheid om dit alles, en nog veel meer ! Ik heb veel durven vragen en al heel veel gekregen in mijn leven.
Deze dankbaarheid is met elke stap op de camino gegroeid en diep in mij verankerd geworden toen ik op de laatste dag in Finisterra mijn stok achterliet tegen een rots. Hierop stond een witte paal met in meerdere talen, ook in het Chinees : "Dat vrede mag heersen over de aarde".
Het was het zoveelste moment van loslaten, en toen ik nog even naar hem keek viel mijn oog op een grote steen waarop een anker stond.
Ik visualiseerde meteen het Gouden Anker waarmee ik creeërde dat ik mezelf voortaan blijf steunen bij de stappen die ik nog zal mogen zetten op mijn levensweg, en dit met alle respect voor mijn eigen ritme.
Want de camino stopt niet meer voor mij ...
Tijdens de pelgrimsmis in de kathedraal vroeg ik aan de Heilige Jacobus, Santiago in het Spaans, wat zijn boodschap was voor mij.
"Ga in de wereld en glimlach."
"Ga in de wereld en wees Liefde."
"Ga in de wereld en breng Vrede".
De afsluiting in Finisterra heeft dit voor mij volledig bevestigd.
We ontmoetten daar op onze terugweg weer een pelgrim uit Ierland die ook zo begeesterd was door de vele kleine wondertjes die hij mocht ervaren op zijn pelgrimstocht dat hij ons heel spontaan deelgenoot maakte van een kleine tekst die hij in zijn portefeuille meedroeg.
"Het is niet onze zwakte, onze kleinheid die we vrezen,
maar ons Licht en het besef dat we veel veel machtiger zijn dan we ons kunnen voorstellen."
Ik herkende hierin de redevoering van Nelson Mandela, maar hij zei dat het uit "A course in Miracles" komt.
Op deze pelgrimsweg van "de gewone mensen" zoals Paulo Coelho dat zo mooi schrijft,
mochten we inderdaad ons scheppend vermogen ervaren waarmee we wonderen kunnen en mogen verrichten in ons leven.
Ik vertrouw hierbij zoals altijd op de hulp van mijn geliefde Engelen en Verheven Meesters
om zo samen een wereld vol Liefde en Vrede te kunnen verwezenlijken.
Ik hoop dat jullie steeds meer vreugde mochten ervaren in je ziel tijdens het lezen van deze tekst, en dat deze vreugde als een vonk mag overspringen naar iedereen die je nog mag ontmoeten op je levensweg.
Ik wens ieder die dit leest van harte een "Buen Camino" en een leven vol Liefde, Vriendschap en innerlijke Vrede !
©
Hilda.
27-07-2009