Gedichten  van  DELFINA  ACOSTA

ROPAJE Es el mar mi ropaje: así desnuda como una enorme ola a ti yo llego. Mi ocasión la tormenta y los relámpagos, y es la montura de mi amor el viento. No retorno: yo voy pues son mis pasos como a la hierba la pasión del fuego. Soy la bestia de larga cabellera que lame la otra lengua que es el beso. En la forma de piedra me hallo a gusto porque es así tan duro mi silencio que no lo vencerá el dolor del mundo, ni del odio la gota de veneno. Es el mar mi ropaje: así desnuda como una enorme ola a ti yo llego. Brotaron en mis manos de agua sucia las flores venenosas de estos versos. ANGELUS Quién pudiera aprender los largos versos que saben las oscuras golondrinas; ellas retornan al oír el canto de lo que fue un lejano Ave María. Quién dijera de pronto al recordarme: delante de una lámpara encendida dejaba en cada línea de papel los versos que las páginas perdían. Solía al ver crecidas su melena, su lágrima y su uña andar sombría. Y le han crecido por andarse triste en vez de cualquier cosa, margaritas. Y que se diga un dulce cuento al niño: bajó la muerte a ella cierto día en que la lluvia se volvió una gota sobre la rosa que perdió la vida. LOS PASAJEROS Amigo, vamos a abordar un tren. Desde la ventanilla miraremos a los lobos cercándole a la luna, y a la lluvia apagando al firmamento. Tomaremos un breake en la campiña donde grazna al Señor un triste cuervo. Lloverá y volveremos a subir. Me habré marchado de tu abrazo lejos. Sin darme cuenta de que te has quedado debajo del ciprés que arquea al viento, te contaré las cosas que he callado, y te diré en la boca que te quiero. El tren habrá parado en la comparsa que de esquina en esquina va hasta el puerto. Después de un rato pitará, y entonces me iré con él para pasar de lejos. AQUELLA QUE TE AMÓ Palomas, de repente, en mis mejillas. Un sacudir de alas cuando llegas, amado, a mi presencia, y me perdonas, y arrancas de mi amor la sola queja. Me juras por tus muertos, yo te juro por Dios que a los demonios atormenta. Y en brasas se convierten las palabras. En pájaros sangrientos que pelean por las migajas de la hostia última. Ámame hombre en esta noche negra. Mi historia es esta: un lecho solitario, un despertarme atada siempre a hiedras y una almohada llena de tu rostro. Mi vida toda es sólo sueño, niebla. Mas llegas y mi voz ya no es cautiva. Y aquella que te amó se me asemeja.

GEWAAD De zee is mijn gewaad: zo, naakt gelijk een enorme golf, kom ik tot bij jou. Mijn gelegenheid de storm en de bliksems en van mijn liefde is het rijdier de wind. Geen terugkeer: ik ga, want mijn stappen zijn zoals voor het kruid de passie van het vuur. Ik ben het langharige beest dat de andere tong likt die de zoen is. In de stenen vorm voel ik me thuis omdat op die manier mijn stilte zo hard is dat het leed van de wereld haar niet zal overwinnen, en niet van de haat de druppel gif. De zee is mijn gewaad: zo, naakt gelijk een enorme golf, kom ik tot bij jou. In mijn handen met vuil water ontkiemden de giftige bloemen van deze verzen. ANGELUS Wie had de lange verzen kunnen leren die de donkere zwaluwen kennen; ze keren terug bij het horen van de zang van wat een ver Ave Maria was. Wie had plots gezegd toen hij zich mij herinnerde: vóór een ontstoken lamp liet ze op elke regel van het papier de verzen staan die de bladzijden verloren. Ze placht er somber uit te zien als ze zag dat haar haar en haar tranen en haar nagels waren gegroeid. En om er droevig uit te zien zijn voor haar madeliefjes gegroeid in plaats van onverschillig wat. En laat iemand het kind een lief verhaal vertellen: de dood daalde tot bij haar op een dag waarop de regen een druppel werd op de roos die het leven verloor. DE PASSAGIERS Vriend, we zullen op een trein stappen. Vanuit het raampje zullen we kijken naar de wolven die de maan omkringen en naar de regen die het firmament uitdooft. We nemen straks een pauze in de vlakte waar een droevige kraai tot de Heer krast. Het zal regenen en we stappen terug in. Ik zal zijn weggegaan van je verre omarming. Zonder er me rekenschap van te geven dat je onder de cipres bent blijven staan die buigt voor de wind zal ik je de dingen vertellen die ik heb verzwegen en in je mond zal ik je zeggen dat ik van je hou. De trein zal hebben haltgehouden tussen de figuratie die van hoek tot hoek tot aan de haven gaat. Na een tijd zal hij fluiten en dan zal ik met hem vertrekken om in de verte voorbij te komen. Uit: Querido Mío ZIJ DIE JOU LIEFHAD Een vlucht duiven plotseling op mijn wangen. Schudden van vleugels, geliefde, als jij in mijn nabijheid komt en mij vergeeft en mij mijn enige liefdesklacht ontlokt. Je zweert me bij je doden, en ik zweer je bij God die de demonen tormenteert. En woorden worden tot gloeiende kool, tot bloedende vogels die ruzie maken over de kruimels van de laatste hostie. Bemin mij, man, in deze donkere nacht. Heel mijn verhaal is dit: een eenzaam bed, een ontwaken steeds aan klimop gebonden en een hoofdkussen vol met je gezicht. Mijn hele leven is slechts droom, is mist. Maar kom, dan is mijn stem niet meer bevangen. En die jou liefhad is aan mij gelijk. Uit: Versos de amor y de locura