32 jaar na zijn dood wordt bekend dat Pablo Neruda een dochter had bij zijn eerste vrouw.

Het meisje heette Malva Marina, werd geboren op 19 augustus 1934. Het kind leed aan hydrocefalie, ziekte bekend als waterhoofd. In 1936 verliet Pablo Neruda vrouw en dochter. Naar zijn kind heeft hij nooit nog omgekeken, nooit over haar een woord gesproken, haar nooit op de geringste manier vermeld of geholpen. Het meisje stierf op 2 maart 1943, acht jaar oud. Ze was ondergebracht bij een pleeggezin dat op de grafsteen liet zetten: Hier rust onze lieveling Malva Marina Reijes.

Sommigen wijzen erop dat de moeder niet vrijuit ging, zij immers bracht het kind bij vreemden onder. Gezien de omstandigheden lijkt dit op een excuus om de afkeer van de vader te vergoelijken. Wat de moeder ook gedaan heeft, haar handelwijze heeft met die van de vader niets uit te staan. Het is Pablo Neruda geweest die een gebrekkig kind, zijn eigen bloed, in de steek heeft gelaten. Onvoorstelbaar is het dat een mens die zichzelf zo hoog plaatste, zo laaghartig heeft gehandeld. Gezien de tijd denk je onvermijdelijk aan de nazistische weerzin tegen fysisch en mentaal gehandicapten.

De enige reden die je voor Neruda's stilzwijgen kunt bedenken, is dat hij zich schaamde voor zijn gebrekkig kind.

Daartegenover staat dat hij zich heel zijn leven voor groot en grootmoedig heeft uitgebazuind, zich heeft opgeworpen als voorvechter voor de cultuur. Hij voelde zich uitstekend in de rol van gevierd dichter en prominent.

Gezien zijn houding tegenover zijn eigen kind blijkt zijn leven gebaseerd op leugen en bombast.

Je kunt onmogelijk een hoogstaand mens zijn in de maatschappij en tegelijkertijd een onmens tegenover een gebrekkig kind, het hoeft niet eens je eigen kind te zijn. Wie tegenover één mens onmenselijk handelt, begaat een onvergeeflijke fout. Wie tegenover één enkel kind onmenselijk handelt, verliest zijn waardigheid van mens.

Anderzijds, door zijn houding heeft Neruda geweigerd enige leniging te brengen in het leed van minder bedeelden. Met zijn naam en reputatie was het mogelijk geweest om de aandacht te vestigen op diegenen onder ons aan wie de natuur zoveel heeft ontzegd. Met zijn naam en reputatie had hij mensen kunnen overhalen om hulp te bieden en nood te lenigen daar waar zulks hoogst nodig is. Met zijn naam en reputatie... heeft Neruda schuldig gezwegen.

Pablo Neruda: de verpersoonlijking van "Luister naar mijn woorden, kijk niet naar mijn daden." Een lafhartige grote mond.

Hoeveel mensen moet je vermoorden om een moordenaar te zijn?
Één, en dat is dan al vreselijk erg.

Hoeveel gebrekkige kinderen moet je in de steek laten om een lompe schoft te zijn?
Één, dat is meer dan afschuwelijk genoeg.

Wie bedruktheid en ongeluk ontmoet, doet alles om het leed te lenigen. Wie zich afkeert, de minder bedeelden en zeker de gehandicapten in de steek laat, verdient de naam mens niet meer.

Vanaf nu zal Pablo Neruda worden gereduceerd tot de juiste proportie:
een eerzuchtige grote lafaard tegenover het leven,
een bombastische leugenaar in de literatuur,
tegenover de menselijkheid schuldig aan hoogverraad.

Pablo Neruda, de illustratie van "Hoe hoger je staat, hoe lager je kunt vallen."

Het zou niet meer dan redelijk zijn dat hem de Nobelprijs die hem werd toegekend postuum ontnomen wordt. Die prijs is ingesteld voor werk met een idealistische trend. Wanneer de hoogdravende bla-bla op leugen en bedrog is gebaseerd, kan van idealisme geen sprake zijn. Neruda's al te nadrukkelijk zwijgen is de vernietiging van alle idealistische trend.

Dr. Fa Claes