Een
thuismarathon op een parcours waar ik wekelijks wel één of meer keer
passeer. Toch zijn de persoonlijke verwachtingen niet te hoog. De laatste maanden komt mijn ‘weekkilometerteller’
niet boven de 60 à 80 km uit. Vorige
week waren het er 90 en de laatste week naar de marathon toe, kwam ik
uit op 110 (inclusief marathon). Hoger
dan 3.10 h mik ik dan ook niet.
Ik
neem me voor om op hartslag 150 te lopen.
Het is tenslotte een oefenmarathon.
De eerste 2
ronden loop ik samen met o.a. Philip Verdonck, Raf Dierckx en Patrick
Kloek. Dan tikt mijn pols al
eens 152 of 153 en besluit ik om de groep te laten gaan. Ik blijf zo’n 20-tal km op 100 tot 200 m afstand
lopen. Ondertussen passeer ik
halfweg 1.28.20 h. Ik verwacht
nog een
ferme klop. Toch zakt mijn tempo amper. Even voor km 30 komen pijnlijke steken in de
zij
de pret wat bederven. Aanvankelijk schroef ik het tempo wat terug,
maar de pijn is niet meer te harden.
Ik wandel een 100-tal m en trek me rustig weer op gang. De 3-urengrens, waar ik even van droomde, is heel ver weg. Er treedt ook wat tempoverval op tot zowat
4.30’/km. De voorlaatste ronde ben ik tevreden dat mijn
hartslag nog steeds constant blijft. Het
rekenwerk laat ik aan mij voorbijgaan totdat ik op 5 km voor het einde
merk dat de 3-urengrens misschien nog haalbaar is.
5 km in 21.10’ en de klus is geklaard.
Mijn hartslag schiet 5 slagen de hoogte in.
Mijn stijl en gekreun zijn niet meer mooi, maar ik blijf alles
geven. De benen worden zwaarder en de laatste km moet
nog in 4.14’.
Een
ultieme eindspurt doet mij de finish passeren in 2.59.51 h en een heerlijk
gevoel. Een gevoel, dat nog verbetert als ik binnenkom en zie wat Micha
en de zijnen allemaal gepresteerd hebben.
In de zaal waar we achteraf een Grimbergen dronken, had hij een
publiciteitshoek ingericht met een collectebus en informatie over Henk
Sipers’ Marathon des Sables en mijn tocht in Mali.
Ik had vooraf wel gevraagd als ik wat campagne mocht voeren,
maar dit was echt top !!! Ook
waren er veel sympathieke reacties en steun voor mijn project, waarvoor
ik iedereen dank. Maar toch
nog een speciale merci voor Marc, Pier en Micha en al de anderen, die
hier in Genk dit alles weer gerealiseerd hebben.