De 'duurmicrobe' stak een 20-tal jaren terug de kop op. Ik zocht mijn voldoening in het voltooien van fietstochten. Aanvankelijk fietste ik tripjes van een paar uur, maar geleidelijk aan liep dit op tot zo'n 250 km. Favoriete parcoursen waren onze Ardennen, waar ik dan ook meerder malen de Cyclosportieven, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik afhaspelde. In 1996 kwam de apotheose, toen ik een gouden brevet behaalde tijdens La Marmotte, een 175- km lange bergklassieker over de Croix de Fer, de Télégraphe, de Galibier en aankomst op l'Alpe d'Huez.

Ondertussen was de tweeling geboren en was het moeilijk om op regelmatige tijdstippen mijn oefentoertjes te voltooien. Als substituut ging ik 's avonds al eens lopen. Mijn interesse werd aangewakkerd door mijn broer Luc, die toen al enkele marathons en een ultra had gelopen.
Een half jaar later liep ik ook mijn eerste marathon (3h24 Antwerpen in april 1998).

Precies een jaar later moest en zou de 3-uurgrens gesloopt worden. Als voorbereiding proefde ik ook van de ultraloop (+/- 69 km in 6 h van Zolder).

In 2000 focuste ik me op de Marathon en Ultracup, een criterium in België en Nederland, en strandde in het eindklassement net buiten de top 10. Ik pikte hierbij ook een 12-uurloop mee in Budel en kwam hierin iets verder dan 123 km.

In 2001, mijn duurtrainingen namen ondertussen ongeveer evenveel tijd in beslag als in mijn hevigste fietsperiode, kwam de volgende stap met een 100-mijlsloop. De Trans Moravian Masochist Trail besloeg ruim 160 km doorheen het Tsjechisch Moravië. Ik finishte 2de van de 6 starters in ruim 21 uur.

In 2002 volgde de moeder der ultraklassiekers : de Spartathlon, 246 km van Athene naar Sparta in Griekenland. Een spartaanse voorbereiding zorgde ervoor dat deze klip overwonnen werd in iets minder dan 35 uur.

In augustus 2003 werd de uitdaging met de Mont Blanc aangegaan: 153 km in één stuk rond de Mont Blanc, met ongeveer 8000 hoogtemeters te overwinnen, met start en aankomst in Chamonix. Als enige landgenoot bereikte ik deze finish als 29ste van meer dan 700 starters in iets meer dan 31 uren.

De meest aangrijpende loop uit mijn “carrière”, liep ik in maart 2004 in Mali,een 5-daagse etappewedstrijd over plus/minus 150 km doorheen de Sahel bij temperaturen van boven de 35°C. Ik finishte derde op 17 vertrekkers ondanks een stevig omzwachtelde rechterenkel tgv een gescheurde gewrichtsband.

In 2005 werd ik uitgenodigd om in Japan te Sakura Michi Run te lopen. Tijdens de voorbereiding op deze kersenbloesemloop over 250 km dwars door Japan raakte ik geblesseerd aan mijn knie. Een overbelastingsletsel zorgde er voor dat ik de eerste keer maal een wedstrijd niet kon finishen. Het gevolg was dat ik bij terugkomst in België in een redelijk diep gat ben gevallen. De motivatie om mijn loopschoenen aan te trekken was volledig weg. Het duurde een 4-tal maanden voor dat ik stillekes terug overeind gekrabbeld was.

In 2006 terug een loopdip wegens het plotse overlijden van mijn vader bij een Paard-en-kar incident. De loopactiviteit heeft heel het jaar op een laag pitje gestaan wegens deeltijds landbouwersbestaan.

In 2007 stond de 100 miler "la tournée des Tourbières" met stip op mijn agenda. In de voorbereiding begon ik te sukkelen met een vervelende voetblessure. Eén week voor de wedstrijd beslis ik uiteindelijk mijn kat te sturen. Een 3-tal weken relatieve rust volstaan om mijn voet laten te helen.

Iron Organisation organiseerde in 2008 terug een meerdaagse loopwedstrijd, ditmaal in Ethiopië. Na het horen van dit nieuws was ik niet meer te houden. Een goede voorbereiding en een heel fijne wedstrijd waren mijn deel.