Donderdag 1 augustus
Na een neerslagrijke nacht kondigt de dag zich toch wat droger aan. Enkele toespraken en de gebruikelijke foto's verder, wordt even voor 10 het startsein gegeven voor een 49-koppige bende. Ik schuif mee met een kopgroep van +/- 15 man tot aan de eerste helling na een kleine kilometer. Een steil bospad dwingt me al gauw te wandelen en de 2 favorieten zijn al vlug uit het beeld verdwenen. Het voornemen om mijn hartslag wat in het oog te houden laat ik al gauw varen, want zelfs wandelend overschrijdt hij mijn bovenlimiet. Rond km 13 haal ik Georges in en hij zegt dat ik op positie 8 loop. Geleidelijk loop ik tot bij mijn voorganger en samen lopen we de laatste kilometers waarbij ik hem de eer geef als 7° over de streep te komen. Raphaël kwam een achttal minuten voor mij over de streep op anderhalve minuut gevolgd door Avelino.

Vrijdag 2 augustus
Vandaag staat de langste en zwaarste etappe (48 km) op het menu, maar de benen hebben nog niet echt veel te verduren gekregen, dus zal het wel meevallen. Voor de wedstrijd nog even in l'Avenir de Luxemburg geneust, waarin de 1° etappe uitvoerig becommentarieerd wordt met foto's en uitslag. Raphaël vertrouwt me nog even toe hoe makkelijk hij gisteren wegging van Avelino, maar toch is hij er niet echt gerust in, "misschien speelde Lino wel wat komedie?".
Om negenen zijn we weer weg en de top twee zondert zich terstond af en daarachter vormt zich een groepje van 4, waarbij ik tracht aan te sluiten. Dat lukt zo ongeveer tot km 5 maar dan moet ik ze toch laten gaan, de dag is immers nog lang vandaag. Ik loop nu in zevende positie maar ik heb geen richtpunt meer nu de voorlopers uit beeld zijn en ik ben wat onzeker in verband met de weg. De route is wel goed gemarkeerd maar als loper is er zoveel waar op gelet en waar naar gekeken kan worden. Rond km 10 had men een bende houthakkers losgelaten die een heel bos platgelegd hadden. Hier was weg noch markering te bespeuren. Ik maak enkele rondjes en dan komt er me toch een vriendelijk bosmens te hulp door me de te volgen richting aan te wijzen. Mijn tempo zakt een beetje en bij bevoorrading 2 komt mijn compagnon van gisteren aansluiten. We lopen samen en even verder zien we het kwartet voorgangers op een kronkelende lange afdaling voor ons lopen. Ik kan het tijdsverschil opmeten en dat bedraagt hier al 3 minuten. Wij tweeën houden elkaar gezelschap tot km 30 waarbij we ons éénmaal van weg vergisten (+/-500 m). Dan, na een lange afdaling, moet mijn gezel passen. Er volgen nog 3 kanjers van hellingen waarvan de langste meer dan 3 km genadeloos omhoog gaat. Ik zal op dat stuk nog 7 minuten uitlopen op mijn ex-gezel en zal als zevende finishen in net geen 4 uur op een 20-tal minuutjes van Avelino die een minuutje terugpakt op Raphaël die 3 maal verkeerd liep en hierdoor verschillende minuten verloor.
In het algemeen klassement schuif ik een plaatsje op naar stelling 7.

Zaterdag 3 augustus
Gisteren is de kroost van het thuisfront gearriveerd. Van een optimale voorbereiding qua rust, stretching of voeding kwam dus niet veel meer in huis. Ook de nachtrust was ondanks een comfortabel bed heel miniem. Toch voelden de benen goed aan na de start, tot bij de 2° afdaling rond km 6 mijn linker-hamstring serieus begon te trekken. Allerlei negatieve gedachten ontsproten in mijn hoofd, dus direct maar een tandje minder gestoken. Ik laat Georges passeren en loop toch nog in 8ste positie. Met Georges voor mij heb ik een ideale gangmaker qua tempo (niet te snel) en qua wegkennis. Bergop en op de weinige vlakke stukken is mijn hamstring ok, bergaf hou ik mij wat in. Rond km 15 voel ik een groepje naderen. Het zijn de nrs. 4, 5 en 6 die een ommetje hebben gemaakt. Als zij passeren kriebelt het weer om te versnellen. Vooral het feit dat mijn hinder niet verergert geeft mij moed. Georges laat mij begaan en zo ploeter ik de dag eenzaam voort tot een km of 5 voor einde, net na het boekendorp Redu, een voorloper opduikt. Zou ik die nog kunnen pakken? Twee km verder bij het oversteken van de Lesse is het zover. "Is de volgende nog ver?" vraagt mijn slachtoffer hiermee te kennen gevende dat hij de strijd voor plaats zes niet wil aangaan. "Ge moogt gerust zijn" en moeiteloos stuif ik van hem weg. 3 km verder klim ik als zesde over de finish samen met mijn zonen Ward, Wietse en Lennert terwijl Carine met de kleine Robbe toekijkt en ziet dat het goed is. Avelino wint terug vandaag en Raphaël krijgt 7 minuten aan zijn broek.

Zondag 4 augustus
Nog amper 45 km scheiden ons van de absolute finish in Bouillon. Na de sauna van gisteren-avond ben ik weer wat herboren, toch weet ik niet goed welke tactiek ik moet toepassen. Gewoon in een aangenaam tempo meelopen omdat de klassementsplaatsen toch al verdeelt zijn of toch nog es proberen een goeie uitslag te lopen. De eerste kilometers passeren een paar "mindere" lopers, maar ik heb nog niet veel goesting om te versnellen. In de eerste serieuze afdaling is het echter terug van "dattem". Mijne hamstring heb ik in orde gestretcht en voordat ik beneden ben, heb ik een 10-tal lopers ingehaald en ik loop vierde. Even later aan de kerk van Porcheresse, staan de klein mannen me op te wachten en fier roepen ze me toe dat ik vierde loop. In de helling die volgt, word ik terug ingehaald door de nrs. 4, 5 en 6 uit het klassement. Ik moet een kleine kloof laten maar kan het verschil beperken tot max. 200 m. Ward en Wietse waren echter al niet meer tevreden als ze hun papa zo zagen liggen zweten op een 7° plaats. Ik moest en zou proberen die drie achter mij te laten maar hoe? Misschien met een pot bier achteraf ? Neen, dat is niet de goede manier. Hoe dan wel? Km 37. In een kronkelende afdaling kom ik eerst bij nr. 5 en 6 en even later kan ik ook nr. 4 strikken. Er volgt een pittig klimmetje tot aan de laatste bevoorrading, effen omkijken en zien dat de voorsprong nog maar max. 100 m bedraagt. Ik heb nog 7 km voor de boeg waar ik alles wat me nog rest blijf geven. De achtervolgers verzwakken niet, zij hebben een mikpunt terwijl ik door hen word opgejaagd. Nog één bocht voor we bij de uitkijktoren het bos van Bouillon induiken. De voorsprong lijkt nu geruststellend want er volgt nu enkel nog een steile afdaling richting pont de Cordemois. De kortste weg tussen twee punten is een rechte hebben ze mij vroeger geleerd, dus zet ik die theorie maar om in de praktijk. Met dit dalingspercentage misschien toch niet het meest opportuun, want een 10-tal meter lager schuif ik al onderuit en tuimel verschillende meters lager over buik, rug, armen en benen. Terug op mijn benen zit mijn rechterarm onder het bloed tengevolge van een kapotte elleboog. Even bekomen en terug op maximale snelheid naar beneden, waar ik even later mijn nazaten in de zevende hemel hoorde brullen dat ik vierde ben. Kon deze wedstrijd geen week meer duren? Ik eindig vandaag in 3.30 op 12 minuten van Avelino die vandaag toont de verdiende winnaar te zijn. Na wat oplappingswerk bij de plaatselijke veearts (5 haakjes) ontvang ik 's avonds op de prijsuitreiking een beker als tweede senior.
In de totaalstand eindig ik zevende op meer dan een uur van de winnaar.